Thomas Hine - Forgive My Future (2013)

Zo heel af en toe gebeurd het. Een album dat al bij de eerste tonen je interesse wekt. Vorige week gebeurde dat gelukkig weer eens. De gelukkige was ditmaal de voor mij onbekende singer/songwriter Thomas Hine met zijn album “Forgive My Future”. En niet alleen voor mij is Hine de grote onbekende. Het lijkt wel of heel muziekminnend internet pas dit jaar kennis maakt met deze muzikant uit Colorado. Hine lijkt een van dé nieuwkomers van 2013 te worden. En dat voor iemand met inmiddels al vijf albums achter zijn naam.

Het album opent met rustig gitaarspel en de lieflijke klanken van een xylofoon waarmee Hine in “Dance for Days” een gemoedelijke sfeer weet te creëren die het gehele album voortduurt. Een sfeer die bij tijd en wijle lijkt terug te grijpen op de grote singer/songwriters van begin jaren ’70. Artiesten zoals Crosby, Stills, Nash & Young en Iain Matthews. Zijn eigen stijl houdt het midden tussen americana, folk en popmuziek en hij weet daar een alleraardigst geheel van te maken. Bijvoorbeeld het intermezzo “Old Troubles” wat met zijn vocal harmony uitblinkt in eenvoud en schoonheid. Het album vervolgt met “Bright Shining Mountains”, het kwetsbare liefdesliedje “Tomorrow I Have My Doubts” en “Dance Harder”.

Bijna de gehele instrumentatie op “Forgive My Future” komt voor rekening van Thomas Hine. Daarnaast wordt hij op “Conquistadores (Lucky Boy Seven)” vocaal ondersteund door zuslief Sadie en is “Ploughman” een duet met niemand minder dan Thomas Denver Jonnson. Het album eindigt (de demo van “Dance Harder” buiten beschouwing gelaten) met het ruim zeven minuten durende “Should Have Stayed at Home”. In dit nummer wordt de hedendaagse kritische maatschappij mijns inziens treffend omschreven (“think I’m not …... enough”). Het enige puntje van kritiek dat ik bedenken is het feit dat dit album soms wel erg lo-fi en “home made” klinkt. Desalniettemin een van de leukste ontdekkingen van dit jaar.

Sea Bell - Sea Bell (2011)

In 1968 vormden een viertal Engelse muzikanten de groep Blind Faith. Eén album en één jaar later viel deze band ook alweer uit elkaar. De tienkoppige formatie Sea Bell uit het Amerikaanse Eugene, Oregon is hetzelfde lot beschoren. Kort na het uitkomen van hun debuutalbum besloot de band hun instrumenten aan de wilgen te hangen.

In het voorjaar van 2009 nodigden Madi Becker en Leslie Robert een aantal vrienden uit om gezamenlijk muziek te maken en op te treden. Daarbij zaten ook voormalige leden van de band Devinbrownunder, waaronder zanger/frontman Devin Brown. Becker, Robert en Brown ontwikkelden zich al snel tot de songwriters van de nieuwe formatie. Na veel optredens in om Eugene en een obscure demo verscheen er in augustus van dit jaar een volwaardig naamloos debuutalbum. De muziek van Sea Bell is te typeren als indie-rock met veel aandacht voor harmonieuze samenzang. De albumopener “A Capella” is dan ook, zoals de titel al doet vermoeden, een melodieuze minuut zonder instrumentale begeleiding. In de volgende acht nummers komt een breed scala aan instrumenten voorbij waaronder ukeleles, een trompet en een klarinet. Naast de karakteristieke indie-rock songs staan er ook een tweetal fraaie ingetogen folknummers op dit album. Met name “Whispering Song” is prachtig in zijn eenvoud, en ook hier is de samenzang (van Leslie Robert en Emily Jacob) weer prominent aanwezig. Op “Rainy Boys” maken de dames en heren van Sea Bell zelfs een voorzichtig uitstapje richting de americanamuziek.

Het is jammer dat deze band maar één album heeft mogen bestaan, maar ik er zeker van dat de diverse bandleden vast en zeker in andere (lokale) formaties zullen terugkeren. Vooralsnog zal dit album van Sea Bell nog vele malen in mijn cd-speler te vinden zijn. Ook dit album is te beluisteren en te bestellen via Bandcamp.

Pharis and Jason Romero - A Passing Glimpse (2011)

Less is more lijkt het credo van Pharis en Jason Romero. Met zeer minimale middelen weten ze een krachtig muzikaal geheel neer te zetten. Een geheel van zowel eigen werk als authentieke covers zoals bijvoorbeeld “Hillbilly Blues” van Uncle Dave Macon en “Engine 143” van The Carter Family. Daarnaast is er plaats voor bekende en minder bekende traditionals. Dit album ademt de Appalachen, maar is opgenomen aan de westkust van de Verenigde Staten in Portland, Oregon door een duo dat tegenwoordig verblijft in blokhut in de bossen van Horsefly, British Columbia. Hun dagelijkse leven bestaat uit het vervaardigen van banjo’s en het spelen van old timey en countrymuziek. Daarnaast verzorgen ze ook nog (muzikale) workshops.

“A Passing Glimpse” is het eerste album dat Pharis en Jason als duo hebben uitgebracht. Beiden zijn echter al een geruimere tijd actief in de country- en folkmuziek. Zo trad Pharis al op zeer jonge leeftijd op met haar ouders en jongere zus als the Patenaude Family band. Haar jongere broer zou zich op een later tijdstip ook nog bij de band voegen. Tijdens haar studie biologie volgde ze ook enkele lessen tekstschrijven die een welkome afwisseling vormde van haar dagelijkse studentenleven. Voor deze lessen bezocht ze een bluegrass kamp in British Columbia. Hier ontstond haar liefde voor de authentieke country- en folkmuziek. Jason daarentegen luisterde voornamelijk naar Led Zeppelin en Cream tijdens zijn studiejaren. Nadat hij een Ierse band met banjo op de radio hoorde spelen, was hij direct verkocht. Hij nam lessen en begon zich meer en meer te interesseren in het instrument. Inmiddels is hij een volleerd instrumentenbouwer en levert hij banjo’s aan onder andere Ricky Skaggs en Dirk Powell.

De vergelijking met Gillian Welch en David Rawlings is snel gemaakt en ten dele ook terecht. De zoetgevooisde stem van Pharis laat de nummers op dit album enigszins vrolijk klinken, maar de teksten zijn voor het merendeel even depressief en neerslachtig als op “The Harrow & The Harvest” van Welch en Rawlings. Pharis en Jason Romero weten op perfecte wijze de luisteraars langs deze veelal melancholische songs te leiden. Dit is pure muziek gemaakt door muzikanten met ware liefde voor traditie en hun instrumenten.

Het album is te beluisteren via Bandcamp en te bestellen via CDBaby.

Count This Penny

Een band die zich vernoemt naar een sketch van Sesamstraat heeft bij mij sowieso al een streepje voor. Daarnaast maakt Count This Penny ook nog eens verduiveld mooie muziek. In navolging van bands als The Greencards en Nickel Creek staat hun “Gone EP” (uit 2010) vol met fraaie samenzang begeleid door subtiel gitaar- en banjospel.

De kern van Count This Penny bestaat de echtelieden Allen en Amanda Rigell, aangevuld door John Ray (banjo en zang), John Henry (viool en zang) en TJ Jones (banjo, wasbord, gitaar en zang). Het paar komt oorspronkelijk uit Johnson City, Tennessee maar woont tegenwoordig in Madison, Wisconsin. De zuidelijke klank van de Appalachen weerklink echter nog steeds in hun muziek. Zoals het een goede countryband betaamt worden onderwerpen als overspel, drank en drugs niet geschuwd. Dit geheel wordt bijeengebracht door de fluwelen stem van Amanda en het innemende gitaarspel van Allen. Volgens welingelichte bronnen is een volwaardig album inmiddels in de maak.

De "Gone EP" is te bestellen via CDBaby en hun eigen website.

Lady Lamb the Beekeeper

Lady Lamb the Beekeeper is het alias van Aly Spaltro. Spaltro groeide op in Arizona en Nevada en heeft kortstondig ook nog met haar familie in Duitsland gewoond. Naast haar voorliefde voor de Duitse taal is ze ook een liefhebber van Bob Dylan (tsja, wie niet?). Voor haar komende album, dat in 2012 zal verschijnen, heeft ze een cover opgenomen van Dylan's "All I Really Want To Do". Eigenlijk is het een cover van een cover want Aly Spaltro heeft haar versie gebaseerd op de versie van Cher.

Ook haar albums zijn via Bandcamp te beluisteren en te bestellen.

Boat to Row

Uit de Engelse Midlands komt de jonge band Boat to Row die de laatste paar maanden al in het voorprogramma stonden van onder andere Willy Mason, The Vaccines, Johnny Flynn en Slow Club. Het collectief bestaat uit Michael King (zang/gitaar), David Sharpe (drums/zang/percussie), Benjamin Gilchrist (bass/zang/gitaar/banjo), Faye Haddon (viool/mandoline/zang) en Hannah Riley (zang/gitaar/melodica/glockenspiel). Na twee digitale Bandcamp-releases hebben ze in mei van dit jaar hun eerste fysieke album, "A Boat to Row to Row to You" (die ze niet naar Nederland verzenden!), uitgebracht.

In september van dit jaar zijn ze te zien op het Moseley Folk Festival in Moseley, net ten zuiden van Birmingham. Een jeugdige band met veel potentie waar ik nog veel van hoop te mogen horen.

Misty Miller

Als je vader - Dominic Miller - als gitarist heeft meegespeeld op albums van onder ander Phil Collins en Sting dan mag je met recht zeggen dat je afkomstig bent uit een muzikale familie. En de pas 17 jaar oude Misty Miller heeft duidelijk de nodige creativiteit geërfd van haar ouders. Zo begon ze al op 9 jarige leeftijd met het schrijven van haar eigen liedjes. Een van die "oude" liedjes is het lieflijke "Remember" wat te horen is op haar onlangs uitgebrachte naamloze debuut EP (digitaal te koop via iTunes).

Jesse Thomas

De kleine Jesse Thomas is een vrolijk ADHD-typetje dat alle kanten op stuitert. Eind 2008 besloot ze om haar thuishaven in Covington, Kentucky te verlaten en op zoek te gaan naar het "grote" succes in Los Angeles. Na een aantal demo's en de nodige YouTube filmpjes resulteerde dat vorig jaar in een platencontract bij Red Parade Music. In het voorjaar van 2010 volgde haar eerste echte album "Hazel EP". Het nummer "You I Want" van deze EP was in februari 2011 Starbucks "pick of the week". Jesse is ondertussen (zowel letterlijk als figuurlijk) druk bezig met de opnamen van haar nieuwe album.