HoneyHoney

Suzanne Santo uit Strongsville Ohio & Ben Jaffe uit New York vormen het duo HoneyHoney. Ze omschrijven hun muziek als "Rocktastic" of "Freeky Deeky". Enig gevoel voor humor kan ze niet ontzegd worden. Zo sluiten ze hun biografie af met "We hope that this been informative and useful, and if you buy / illegally download one album this year, let it be ours." En dat album is hun debuutalbum "First Rodeo" wat 4 november is uitgebracht. Op het album staan 4 nummers van de EP "Loose Boots" waaronder "Little Toy Gun" en 7 nieuwe nummers.

Gregory Alan Isakov - This Empty Northern Hemisphere (2009)

Vreemd genoeg heeft het vier albums moeten duren voordat ik in contact kwam met deze geboren Zuid-Afrikaan die opgroeide in Philadelphia. Net zoals de vorige drie is ook dit album in eigen beheer en op diverse locaties opgenomen. Isakov wordt bijgestaan door zijn band The Freight: Jen Gilleran (drums), Jeb Bows (viool) en Phil Parker (cello). Zelf speelt Isakov gitaar, banjo, piano en harmonica. Zangeres Brandi Carlile neemt op vijf nummers de achtergrondvocalen voor haar rekening. Alle nummers zijn door Isakov zelf geschreven, met uitzondering van Leonard Cohen's "One of Us Cannot Be Wrong" een duet tussen Isakov en Carlile.

Isakov noemt zichzelf een folkartiest en wordt vergeleken met zijn voorbeelden Bruce Springsteen, Kelly Joe Phelps, Iron & Wine en Nick Drake. Zijn verstilde en kale nummers hebben bij tijd en wijle echter ook veel weg van artiesten zoals Belle and Sebastian of Bright Eyes. De muziek klinkt zoals de hoesfoto doet vermoeden; authentiek, kristalhelder maar toch erg intiem. De meeste nummers zijn erg minimaal en worden enkel aangevuld met subtiele strijker arrangementen. De albumtitel "This Empty Northern Hemisphere" ("Dit Lege Noordelijk Halfrond") is dan ook erg toepasselijk.

Anna Marly - La Complainte du Partisan (1943)

Geluidsfragment
Marly was een geboren Russische (Anna Yurievna Betulinskaya) wiens familie in het begin van de twintigste eeuw naar Finland vluchtte en zich uiteindelijk vestigde in Frankrijk. In haar jeugdjaren trad ze op als balletdanseres in Monte Carlo en in latere dagen trad ze met haar eigen cabaretshows op in de Parijse clubs. Het was ook daar dat ze haar naam veranderende in Marly, een naam die ze volgens de overlevering uit het telefoonboek haalde. Haar verfransde naam Betoulinsky was klaarblijkelijk te moeilijk uit te spreken voor de Fransozen.

In het najaar van 1940 vluchtte Marly samen met haar Nederlandse man naar Londen waar zij in contact kwam met de Free French Rebels. Emmanuel d'Astier, een prominent figuur in het verzet, hoorde bij zijn bezoek aan Londen in 1943 Marly "Chant des Partisan" in het Russisch zingen. Hij verzocht de schrijvers Joseph Kessel en Maurice Druon, met wie hij samen reisde, om het nummer te vertalen naar het Frans. Het waren dan ook Kessel en Druon die het nummer beschouwden als hun eigen creatie. Pas enkele jaren later kreeg Marly de erkenning die ze verdiende voor het schrijven van het originele (Russische) nummer. Tegen het einde van de oorlog voegde ze zich bij de Entertainments National Service Association, waarmee ze door Europa trok om op te treden voor de geallieerde troepen. Kort na de oorlog scheidde ze van haar man en trouwde ze een mede Russische vluchteling. Ze vestigden zich in eerste instantie in Zuid-Amerika waarna ze zich definitief vestigden in Lazy Mountain, Alaska. Marly overleed op 15 februari 2006 op 88-jarige leeftijd.

"La Complainte du Partisan" werd in 1964 door Marly voor de eerste maal op plaat gezet. In 1969 vertaalde Leonard Cohen het nummer naar het Engels. "The Partisan" komt terecht op zijn bejubelde album "Songs from a Room". Het, door een vrouw gezongen, Franse gedeelte van het nummer ("J'ai changé cent fois de nom...") komt rechtstreeks van de versie van Anna Marly. Deze Engelse versie werd later weer gecoverd door onder andere Joan Baez en Buffy Sainte-Marie. In 1970 herschreef Herman van Veen het nummer in het Nederlands tot "De Vluchteling".

The Paragons - The Tide is High (1966)

De grote doorbraak van The Paragons vond plaats nadat Leroy Stamp in 1964 werd vervangen door John Holt. Twee jaar later werd "The Tide is High" opgenomen. Het nummer kwam in eerste instantie uit als b-kant van "Only a Smile". In tegenstelling tot andere Jamaicaanse reggae bands verwerkte The Paragons veel doo wop elementen in hun muziek. Tevens waren hun arrangementen verwant aan Amerikaanse soulbands zoals The Four Tops en The Miracles. Een aantal jaar later zorgde interne ruzies (over het uitblijven van inkomsten na een tiental nummer 1 noteringen in Jamaica) tot een vroegtijdig einde van de band. Frontman John Holt had daarna nog succesvolle solocarrière, met name in Jamaica en Groot-Brittannië.

In 1980 wordt het nummer opgepakt door Blondie die de reggae oorsprong van het nummer nog enigszins intact houden. De versie van Atomic Kitten zorgt zelfs nog voor een nummer 1 hit in Groot-Brittannië.

Solomon Linda's Evening Birds - Mbube (1939)

Solomon Popoli Linda werd geboren omstreeks 1909 in de buurt van de Zulu plaats Pomeroy. In 1931 trok hij naar Johannesburg tezamen met vele andere jonge Zuid-Afrikanen, alwaar hij kwam te werken bij zijn ooms meubelmakerij. Daar begon hij in het koor the Evening Birds. Toen deze groep in 1933 uiteenviel startte Linda een nieuw koor waarin de oude bandnaam behouden bleef. Linda's muzikale populariteit groeide snel, mede door hun aparte verschijning; "a very cool urban act that wears pinstriped suits, bowler hats and dandy two-tone shoes." In 1939 nam hij met zijn nieuwe Evening Birds "Mbube" op wat een instant hit werd in Zuid-Afrika. In 1949 waren al 100,000 exemplaren van de single verkocht.

Linda heeft jammerlijk weinig van zijn "Mbube" succes mogen genieten. Direct na de opname verkocht hij de rechten van het nummer aan de Gallo Record Company voor 10 shilling (€ 1). Hij overleed dan ook in absolute armoede aan nierfalen in 1962. Pas na zijn dood werd zijn naam in ere hersteld en gingen de rechten van "Mbube" weer over naar Linda's familie.

"Mbube" werd via Alan Lomax opgepakt door Pete Seeger die het nummer in 1952 met zijn Weavers omdoopte tot "Wimoweh". In 1961 werd het nummer verder "verwestert" door The Tokens met hun "The Lion Sleeps Tonight". In deze versie gaat het over een leeuw in de jungle. Echter in heel Zuid-Afrika is geen jungle te vinden. In de jaren '80 werd de versie van The Tokens nog eens dunnetjes overgedaan door Tight Fit. Zelfs André van Duin gebruikte de melodie van "Mbube" voor zijn "Boutje, Moertje, Schroefje, Nippeltje".

Dykes Magic City Trio - Cotton Eyed Joe (1927)

De stringband Dykes Magic City Trio bestond uit John Dykes, Myrtle Vermillion en Hubert Mahaffey. Het ietwat vreemde “Magic City” slaat op de stad Kingstown, Tennessee. In maart 1927 trokken ze naar New York om daar 14 nummers op te nemen voor de Brunswick-Vocalion Company. In hetzelfde jaar trok The Carter Family naar Tennessee om daar hun eerste album op te nemen. John Dykes bespeelde de fiddle, Hubert “Hub” Mahaffey speelde gitaar en zong en Myrtle Vermillion – een gitarist en banjo-speler – speelde autoharp in de band. In dat opzicht hadden zij ook veel weg van de Carter Family. Niet zo verwonderlijk aangezien Vermillion een volle nicht was van Sara Carter. De “Cotton Eyed Joe” versie van Dykes Magic City Trio is barn dance song waarin de dansers zo af en toe worden aangespoord door Mahaffey. Veel van hun nummers waren barn dance songs doch ze namen ook enkele murderballads (“Frankie”, “Poor Helen Smith”) en een tweetal religieuze nummers.

In 1994 werd deze traditional nieuw leven ingeblazen door de Zweedse country-techno formatie Rednex.

LiliAna Rose - Postage Stamp (2009)

Een tweetal jaar geleden lukte het Esmée Denters om via YouTube internationale bekendheid te vergaren. Toevalligerwijs kwam ik een aantal weken geleden een jongedame op YouTube tegen die op een zelfde wijze – het posten van filmpjes waarin ze diverse covers zingt – haar muziek ten gehore probeert te brengen. Deze Amerikaanse schone luistert naar de naam LiliAna Rose. Zij zal naar alle waarschijnlijkheid geen internationale bekendheid krijgen, maar ik zal mijn best doen om haar tenminste in Nederland en België onder de aandacht te krijgen.

Na de eerste paar noten is het al snel duidelijk waar LiliAna haar inspiratie vandaan haalt. Met haar kraakheldere stem en enkel begeleid door haar eigen gitaarspel lijkt ze zo weg te zijn gelopen uit het Greenwich Village van de jaren ’60. Het is dan ook niet verwonderlijk dat veel van haar YouTube opnames covers bevatten van Bob Dylan, Joan Baez, Phil Ochs, Simon & Garfunkel e.d. Deze invloeden zijn ook duidelijk terug te horen in haar eigen nummers. Want naast de vele, vele covers die ze ten gehore brengt zijn er ook een aantal eigen geschreven nummers te beluisteren.

LiliAna werd 24 jaar geleden geboren in de buitenwijken van New York. Vanaf haar jonge jaren was ze al omringd met muziek. Haar vader was postbode ("My poppa works for FedEx and he went to the US postman” - "Postage Stamp”) en haar moeder dichter. Ook haar grootvader was vaak te vinden in huize Rose waar hij met zijn accordeon veelal Italiaanse folkliedjes speelde. Toen LiliAna 8 jaar oud was ontdekte ze Bob Dylan’s "Blonde on Blonde” in haar vaders platenkast. Ze was direct gefascineerd door het prachtige taalgebruik. Tezamen met Joni Mitchell’s “Blue” en Neil Young's "Harvest” begon hier haar muzikale ontdekkingsreis.

Op haar eerste, in eigen beheer uitgebrachte, album staan een zevental nummers waaronder een herschreven versie van de uit 1913 stammende hymne “Brighten the Corner Where You Are”. Ook geeft ze het 70 jaar oude “You Are My Sunshine” een geheel nieuw gezicht. Door vele critici wordt ze al de nieuwe Joan Baez genoemd, maar bovenal is ze toch de eerste LiliAna Rose. Een aanrader voor een ieder die wel eens terugverlangt naar de folkmuziek uit de jaren ’60, maar ook niet bang is om een keer iets nieuws te proberen.