Dykes Magic City Trio - Cotton Eyed Joe (1927)

De stringband Dykes Magic City Trio bestond uit John Dykes, Myrtle Vermillion en Hubert Mahaffey. Het ietwat vreemde “Magic City” slaat op de stad Kingstown, Tennessee. In maart 1927 trokken ze naar New York om daar 14 nummers op te nemen voor de Brunswick-Vocalion Company. In hetzelfde jaar trok The Carter Family naar Tennessee om daar hun eerste album op te nemen. John Dykes bespeelde de fiddle, Hubert “Hub” Mahaffey speelde gitaar en zong en Myrtle Vermillion – een gitarist en banjo-speler – speelde autoharp in de band. In dat opzicht hadden zij ook veel weg van de Carter Family. Niet zo verwonderlijk aangezien Vermillion een volle nicht was van Sara Carter. De “Cotton Eyed Joe” versie van Dykes Magic City Trio is barn dance song waarin de dansers zo af en toe worden aangespoord door Mahaffey. Veel van hun nummers waren barn dance songs doch ze namen ook enkele murderballads (“Frankie”, “Poor Helen Smith”) en een tweetal religieuze nummers.

In 1994 werd deze traditional nieuw leven ingeblazen door de Zweedse country-techno formatie Rednex.

LiliAna Rose - Postage Stamp (2009)

Een tweetal jaar geleden lukte het Esmée Denters om via YouTube internationale bekendheid te vergaren. Toevalligerwijs kwam ik een aantal weken geleden een jongedame op YouTube tegen die op een zelfde wijze – het posten van filmpjes waarin ze diverse covers zingt – haar muziek ten gehore probeert te brengen. Deze Amerikaanse schone luistert naar de naam LiliAna Rose. Zij zal naar alle waarschijnlijkheid geen internationale bekendheid krijgen, maar ik zal mijn best doen om haar tenminste in Nederland en België onder de aandacht te krijgen.

Na de eerste paar noten is het al snel duidelijk waar LiliAna haar inspiratie vandaan haalt. Met haar kraakheldere stem en enkel begeleid door haar eigen gitaarspel lijkt ze zo weg te zijn gelopen uit het Greenwich Village van de jaren ’60. Het is dan ook niet verwonderlijk dat veel van haar YouTube opnames covers bevatten van Bob Dylan, Joan Baez, Phil Ochs, Simon & Garfunkel e.d. Deze invloeden zijn ook duidelijk terug te horen in haar eigen nummers. Want naast de vele, vele covers die ze ten gehore brengt zijn er ook een aantal eigen geschreven nummers te beluisteren.

LiliAna werd 24 jaar geleden geboren in de buitenwijken van New York. Vanaf haar jonge jaren was ze al omringd met muziek. Haar vader was postbode ("My poppa works for FedEx and he went to the US postman” - "Postage Stamp”) en haar moeder dichter. Ook haar grootvader was vaak te vinden in huize Rose waar hij met zijn accordeon veelal Italiaanse folkliedjes speelde. Toen LiliAna 8 jaar oud was ontdekte ze Bob Dylan’s "Blonde on Blonde” in haar vaders platenkast. Ze was direct gefascineerd door het prachtige taalgebruik. Tezamen met Joni Mitchell’s “Blue” en Neil Young's "Harvest” begon hier haar muzikale ontdekkingsreis.

Op haar eerste, in eigen beheer uitgebrachte, album staan een zevental nummers waaronder een herschreven versie van de uit 1913 stammende hymne “Brighten the Corner Where You Are”. Ook geeft ze het 70 jaar oude “You Are My Sunshine” een geheel nieuw gezicht. Door vele critici wordt ze al de nieuwe Joan Baez genoemd, maar bovenal is ze toch de eerste LiliAna Rose. Een aanrader voor een ieder die wel eens terugverlangt naar de folkmuziek uit de jaren ’60, maar ook niet bang is om een keer iets nieuws te proberen.

Alathea - What Light is All About (2003)

Popalachian. Zo omschrijven de dames van Alathea (Grieks voor waarheid) hun muziek. Een vermenging van de Appalachian muziek (een mix van bluegrass, folk en country) van hun geboortegrond in oost Tennessee en de popmuziek waarmee ze zelf zijn omgegroeid. "...we're really a folk band that loves bluegrass instruments". Deze smeltkroes van stijlen is voorzien van een sterk christelijke ondertoon, waar ik absoluut geen fan van ben. Gelukkig komt dit enkel bij "Faithful One" te sterk naar voren. Het door de Schotse theoloog George Matheson geschreven hymn "O Love That Will Not Let Me Go", geschreven in 1882, werd door Alathea voorzien van een aanstekelijk refrein en opnieuw op muziek gezet. De overige nummers zijn door de leden van Alathea, al dan niet in samenwerking met anderen, zelf geschreven.

"What Light is All About" is de eerste nationale release van de band. Eerder al werden de albums "Just Falling" (1997) "The Rains" (1999) in kleine oplage uitgebracht. Dit betekent overigens niet dat de opnames van dit album sterk verschillen met hun vorige albums. Ook dit album is opgenomen in een kleine studio in Tennessee met behulp van vrijwel dezelfde studiomuzikanten. "What Light is All About" is het laatste album dat ze als trio hebben opgenomen. In 2005 verliet Carrie Theobald de groep en werd Alathea teruggebracht tot een duo. Een duo dat in 2007 het album "My Roots Grow Deeper" zou uitbrengen.

Zoals ik eerder al vermeldde is Alathea niet vies van een christelijke boodschap. Maar als je dat negeert blijft er een vrolijk bluegrass/folk album over in de stijl van Nickel Creek. Kristalheldere harmoniën, fiddle, banjo, mandoline, dobro. Al het goede uit de Appalachian Mountains.

The Acousticats - Down at Evangelina's (1992)

The Acousticats bestaan uit Cyrus Clarke, Mike Mullins, Phil Salazar, Charl Ann Gastineau en Rick Borella. "Down at Evangelina's" is hun debuutalbum en gevuld met nummers die voornamelijk geschreven zijn door de mannelijke leden van de groep. Qua genre ligt het erg dicht bij de traditionele folk met een groot aantal instrumentals. Het album bevat een cajun song "Hey Hey Evangelina", een Frans-Canadees fiddlenummer "The Ballad of St. Anne's Reel" en een instrumentale versie van "Come to the Mardi Gras" welke is geïnspireerd door een opname uit 1954 van Oscar Peterson, Ray Brown en Herb Ellis. De meeste nummers liggen aangenaam in het gehoor maar klinken naar verloop van tijd wel erg in het verlengde van elkaar.

Priscilla Ahn - A Good Day (2008)

Gewaagd advies pakte in het geval van Priscilla Ahn toch nog positief uit. Toen ze 16 jaar oud was begon ze met haar eerste kleine optredens. Haar eerste optreden was in een lokale Borders Book Store. Een leraar die haar, een aantal optredens later, zag optreden op school adviseerde haar om van school te gaan en een carrière als zangeres proberen op te starten. "Maybe you should think about not going to school right now and pursuing songwriting as a career. After school, your whole life might be so different and you may not have that opportunity again". In 2006 nam ze haar eerste EP op en kwam ze via een vriend in contact met Blue Note Records.

Op de haar eerste naamloze EP staan ook twee nummers die terugkomen op "A Good Day", “Dream” en "I Don’t Think So”. De overige nummers op haar debuutalbum bevatten ook dezelfde zomerse Californische folk-pop deuntjes maar wel met rootsy ondertoon die ze overhield uit haar jeugd in Philadelphia. Veel van de nummers op dit album gaan ook over haar oversteek van de oost- naar de westkust en haar worstelingen als beginnende muzikant. Ook het nummer "Wallflower" over een verlegen muurbloempje lijkt gedeeltelijk autobiografisch geschreven te zijn. De jonge Priscilla weet een jeugdig maar toch ook erg volwassen album ten gehore te brengen met luchtige maar toch ook serieuze teksten. Een artieste om de komende jaren goed in de gaten te houden.

Aggieland - Welcome to Aggieland (2005)

Aggieland bestaat uit zangeres Aggie de Kruijf en gitarist Stephan Jankowski. De Kruif werkte eerder samen met Ankie Keultjes (The Watchman) en brachten samen onder de naam The Very Girls het album "Elsewhere Bound" uit in 2001. Jankowski was eerder gitarist in de band Rosa King & Upside Down en werkte ook mee aan enkele albums van The Watchman.

"Welcome to Aggieland" is het eerste album van het duo en bevat 12 door De Kruif geschreven nummers. De kristalzuivere stem van De Kruif en het sublieme gitaarspel van Jankowski zorgen voor een aangename folky roots luistertrip. Mijn favoriete nummer op dit album is het quasi kerstnummer "Baby Jesus (Mary's Lament)" opgenomen met The German-Dutch Working Wonders Choir. Van het nummer "Working Wonders" werd in 2006 zelfs een videoclip opgenomen.

In augustus 2008 verscheen de tweede cd van Aggieland getiteld "Heading for the Sun" waarop het duo wordt begeleid door de Afrikaanse percussie van Osama Maleegi (No Blues).

De op de hoes afgebeelde watertoren bestaat daadwerkelijk en bevindt zich in Texas.

Adrianne - For Adeline (1998)

Vreemd genoeg zijn er op de site van Amazon enkel overenthousiaste recensies te lezen over dit album. Deze mening deel ik niet helemaal. Vooral de stem van Adrianne staat me erg tegen. Waar ik het "valse" stemgeluid van Jeff Mangum (Neutral Milk Hotel) wel aangenaam in het gehoor vind liggen, daar doet deze enigszins vergelijkbare "valsheid" van Adrianne me weinig tot niks. Ook de nummers zijn voor mij inwisselbare anti-folk deuntjes die bij tijd en wijle wel iets weg hebben van het werk van Ani DiFranco.

In Amerika is Adrianne echter al overladen met prijzen. Zo won ze de USA Songwriting Competition met het nummer "Say 'Em Strong" en de Boston Music Award voor Best New Singer-Songwriter. Tevens was ze finalist in de Boston's Lililth Fair Competition. Adrianne is inderdaad een artieste die zich prima staande weet te houden tussen de vele Lilith Fair-zangeressen, maar ze weet mij als mannelijke - wellicht zit het daar in - luisteraar niet te pakken.